
Oorontsteking is een veelvoorkomend probleem bij honden. Baasjes kunnen het herkennen doordat hun dier flappert met de oren, krabt aan de oren, of doordat het oor rood en vies wordt. In veel gevallen is zo’n ontsteking relatief simpel op te lossen met een zalfje in het oor.
Voor Berner Sennenhond Donja was dit helaas niet het geval. Toen Donja voor het eerst bij ons op de praktijk kwam had zij al een jaar lang last van haar linker oor, en ondanks verschillende behandelingen kwam ze nooit van de ontsteking af.

Door met een wattenstaafje wat oorsmeer uit haar oor te halen en onder de microscoop te kijken konden we de boosdoener in beeld brengen. Onder de microscoop waren meerdere staafvormige bacteriën te zien. Door een wattenstaafje met oorsmeer naar het laboratorium te sturen werd bevestigd dat we te maken hadden met de Pseudomonas bacterie.
De Pseudomonas bacterie is een vervelende bacterie die veel pijn kan veroorzaken en erg lastig te behandelen is. Dit komt met name doordat deze resistent kan zijn tegen veel verschillende antibiotica, maar ook doordat de bacteriën een soort slijm (biofilm) produceren waar ze zichzelf vervolgens in verstoppen. Zelfs als we dan een zalf met de juiste antibiotica inzetten kan het zo zijn dat deze de bacterie niet bereikt.
De behandeling van een oorontsteking met Pseudomonas bestaat daarom uit spoelen van het oor met een middel wat dit biofilm afbreekt en het toedienen van een antibioticazalf waar de bacterie gevoelig voor is. Met het opgestuurde oorsmeer kon het laboratorium bepalen welk antibioticum werkzaam was tegen de bacterie in Donja’s oor.

Na ruim een week van de behandeling kwam Donja weer op controle. Het ging aanzienlijk beter dan de eerste keer dat we Donja zagen, ze had veel minder jeuk en was vrolijker. Het oor zag er ook alweer een stuk beter uit. Voor een extra controle namen we nog een keer materiaal uit het oor om onder de microscoop te bekijken. Daar was helaas te zien dat er nog steeds wat bacteriën aanwezig waren. Als we op dit moment gestopt waren met behandelen, zou de infectie uiteindelijk weer terugkomen.
Nadat de baasjes van Donja een week langer haar oor dagelijks gespoeld en gezalfd hadden kwam ze weer op controle. Ook deze keer zag Donja’s oor er goed uit, maar waren er onder de microscoop waren er nog steeds bacteriën zichtbaar. Uiteindelijk hebben we de keuze gemaakt om van antibioticazalf te wisselen en de week daarna was Donja’s oor eindelijk helemaal vrij van bacteriën.
Dat betekende echter niet dat we helemaal klaar waren met behandelen. Nadat we de bacterie eindelijk uit het oor gekregen hebben is er nog steeds een grote kans dat de ontsteking uiteindelijk terugkomt. Donja heeft meer dan een jaar lang een chronische oorontsteking gehad, en na deze tijd is de huid in haar linker oor flink beschadigd geraakt. Daarnaast is haar linker oor permanent vernauwd, wat het voor ziekteverwekkers makkelijker maakt om in het oor te gaan broeien.
Om te voorkomen dat de bacterie terugkomt krijgt Donja een ontstekingsremmende spray in het linker oor. De eerste weken kreeg ze dit dagelijks, en uiteindelijk hebben we het afgebouwd tot ze dit wekelijks krijgt. Deze behandeling is levenslang, het zorgt ervoor dat het oor van Donja zo goed mogelijk open blijft, en voorkomt een nieuwe ontsteking. Sindsdien heeft Donja geen pijn of jeuk meer gehad aan haar oren.