April 2020: Kroepoek kon niet meer plassen

Kroepoek kwam bij ons in de praktijk omdat hij zich duidelijk niet lekker voelde. Er was echter niet helemaal een vinger op te leggen wat er precies met hem aan de hand was. Hij was een stuk slomer dan normaal, en had ook een aantal keer overgegeven.

Een kort lichamelijk onderzoek gaf al snel meer duidelijkheid. In de buik van Kroepoek was een grote, keiharde structuur te voelen: de urineblaas.

Dit is een verschijnsel dat we helaas vrij regelmatig zien, en wordt in de meeste gevallen veroorzaakt door een verstopping van de urinebuis (urethra), waardoor de kat zijn urine niet meer kwijt kan. Dit komt over het algemeen alleen bij katers voor omdat de plasbuis veel nauwer is dan bij poezen. We noemen zo’n kat met een verstopte urinebuis vaak een “plaskater”. Een verstopping wordt meestal veroorzaakt door een plug, een samenklontering van eiwitten, ontstekingscellen, rode bloedcellen en soms kristallen. Als de kat zijn urine niet meer kwijt kan vult de blaas zich en komt onder spanning te staan, wat voor pijn zorgt. De blaaswand kan verlamd raken of zelfs scheuren. De druk in de nieren loopt op en kan ertoe leiden dat schadelijke afvalstoffen niet meer uitgescheiden kunnen worden en zich in het bloed gaan ophopen. Hierdoor kan de kat sloom en lusteloos worden en gaan braken. Wanneer niet tijdig behandeld wordt kan dit leiden tot permanente nierschade, shock en zelfs de dood.

 

De belangrijkste eerste hulp bestaat uit het legen van de blaas, zodat de druk weer kan dalen. Kroepoek werd onder narcose gebracht en er werd een katheter in zijn urinebuis geplaatst, waardoor de plug teruggeschoven werd naar de blaas en de urineweg weer vrij kwam te liggen. Helaas was het hiermee voor Kroepoek nog niet het einde van zijn probleem. Tijdens het katheteriseren viel op dat de plug wel erg stevig aanvoelde, en dus werd er voor de zekerheid een röntgenfoto gemaakt. Het vermoeden werd bevestigd: Kroepoek had last van blaasstenen. Hiervan was er eentje in zijn plasbuis verstopt geraakt, waardoor zijn klachten hadden kunnen ontstaan. De acute verstopping was opgeheven, maar zonder verdere behandeling was het dus zeer waarschijnlijk dat er binnen korte tijd weer een steentje de plasbuis in zou schieten en op die manier weer dezelfde problemen zou veroorzaken. Om dit te voorkomen werd besloten om de blaasstenen operatief te verwijderen.

De operatie verliep gelukkig soepel, en Kroepoek was al snel weer aan het eten en drinken. Hij bleek een echte knuffelkat te zijn als hij zich niet heel ziek voelde, en hij genoot van alle aandacht die hij kreeg in de opname. Stiekem vonden wij het dan ook zelfs een beetje jammer toen Kroepoek, nadat hij goed uit zichzelf geplast had, weer naar huis toe mocht. Wel met de instructie om een strikt dieet aan te houden, bedoeld om de vorming van blaasstenen te voorkomen.

Hoe hardnekkig het probleem van Kroepoek was bleek een paar dagen later, toen hij opnieuw op de praktijk kwam met de klacht dat hij niet kon plassen. En opnieuw leek er sprake te zijn van een verstopping en moest hij gekatheteriseerd worden. Dit keer bleek dat er een steentje vast zat bij het puntje van zijn penis. Arme Kroepoek, twee keer in korte tijd in de opname. Hoewel hij het zelf nog steeds erg naar zijn zin leek te hebben in de opname, waren we vastbesloten om dit de laatste keer te maken. Daarom werd gekozen voor een drastische, maar meer permanente oplossing: een amputatie van zijn penispunt.

Bij deze operatie wordt het laatste gedeelte van de penis verwijderd, zodat de plasbuis ingekort wordt. Het laatste stukje van de plasbuis is vaak erg nauw, en dit is dan ook het punt waar de meeste verstoppingen ontstaan. Door dit gedeelte te verwijderen ontstaat er als het ware een opening die qua wijdte vergelijkbaar is met die van de poes, en waar de meeste steentjes gemakkelijk doorheen passen.

Ook deze operatie onderging Kroepoek goed, hoewel het hem in eerste instantie wel wat moeite kostte om door zijn nieuwe, nog gevoelige opening te plassen. Uiteindelijk lukte het hem om een steentje uit te plassen, en op de röntgenfoto die naderhand gemaakt werd was te zien dat hij nu helemaal vrij was van blaasstenen. En zo kon Kroepoek, na een lang en spannend avontuur, eindelijk weer voorgoed naar huis terug. Inmiddels is hij weer net zo vrolijk als altijd, en weet hij zich prima te redden!

Wilt u op de hoogte blijven van onze acties en nieuwtjes? Meld u dan aan voor onze nieuwsbrief.